kees 003‘De Tweede Wereldoorlog’, daar kun je bibliotheken mee vullen. Het aantal documentaires is niet meer bij te houden. Het onderwerp is volkómen afgegraasd. Goddank zijn daar ook nog de onbekende, ‘kleine’ oorlogsverhalen. Overleveringen, prachtig en ontroerend in eenvoud. Zoals die van mijn familie, tijdens oorlogstijd wonend in de Amsterdamse Nieuwmarktbuurt. Een gezin bestaande uit vader, moeder, én acht kinderen. Die op wonderbaarlijke wijze deze barre tijd hadden overleefd. De verhalen dáárover, zijn mij, geboren in 1948, letterlijk met de paplepel ingegoten. Bij ons thuis was ‘de oorlog’ namelijk nooit ver weg.  Vooral tijdens het avondeten! Het gezin aan de grote tafel, zittend onder de lamp. Dan vlogen de verhalen over ‘moffen, Grüne Polizei, aangeschoten bommenwerpers, schuilkelders, NSB’ers, ruilhandel, maar ook de grote buurtrazzia’s’, over de dampende pannen met aardappelen, groenten en jus.
De jongens, mijn broers, namen daarvan het leeuwendeel voor hun rekening. Voor Frans, Kees, én Jan, maar ook zuster Mientje, kinderen toen, was het dan ook de aller-spannendste tijd van hun leven. Inmiddels zijn Mientje, Frans én Jan, op hoge leeftijd gaan hemelen. Nu zij er niet meer zijn besef ik opeens dat ik mijn kans had gemist. De móóiste familieverhalen dreigen te verdwijnen. Dom van mijzelf, dat ik daar nooit iets mee gedaan had. Alhoewel… broer Kees,  81 jaar, scherp van geest,  is nog steeds onder ons.  Om mijn blunder goed te maken had ik hem benaderd om zijn verhaal te vertellen. Kees voldeed graag aan het verzoek. De interviews vonden plaats in het ouderlijke huis waar mijn broer al acht decennia woont. Het werden genoeglijke middagen:  de kruik jenever op tafel. ‘De oorlog van Kees Stuyfersant’,  door de ogen van een toenmalig jochie. Prachtig, spannend, soms ontroerend.

André Stuyfersant. Contact: stuyf@msn.com 

Advertenties

Een reactie op “

  1. Tjebbe van Tijen 3 januari 2018 / 13:54

    kwam dit via een Facebook posting op het spoor… dank voor de verhalen… de persoonlijke details zijn het best… af en toe gaat de eigen herinnering over in die van wat naderhand gekend is… en tot “eigen herinnering” gemaakt is… de archeologische aspecten in de verhalen hebben dat gebrek niet… nogmaals dank.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s